Dirk_1_©-Koos-Breukel_webAls Dirk nog maar anderhalf jaar oud is, markeert een ongeval met hete thee zijn jeugd. Ongemerkt leert hij zichzelf maniertjes aan om zijn littekens te verhullen. Pas jaren later durft hij – dankzij een cursus van de Brandwonden Stichting – zijn bescherming te laten vallen. “Ik leid nu een leven zoals iemand zonder brandwonden dat ook zou doen. Ik zwem, doe alles wat ik wil en verstop mijn littekens niet meer.”

Dirk: “Zoals zo veel kinderen speelde ik regelmatig ‘thee drinken’. Dus toen ik in een onbewaakt ogenblik naar de échte theepot op het aanrecht greep, ging het helemaal mis. De complete inhoud kwam over me heen. De rechterkant van mijn zij, bovenlichaam en schouder waren ernstig verbrand. Na vier weken in het ziekenhuis, werd ik weer naar huis gestuurd. Maar mijn arm ging niet meer omhoog. Dus toen mijn ouders zes maanden na het ongeluk iemand van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk om raad vroegen, werd ik alsnog naar het brandwondencentrum voor een behandeling overgebracht. En ook de jaren hierna, moest ik soms geopereerd worden. Want littekens groeien, in tegenstelling tot gezonde huid, niet mee. Daarom moet elk opgroeiend kind met brandwonden zich regelmatig in het brandwondencentrum melden voor wéér een operatie.”

Schuldgevoel

Mijn moeder voelt zich enorm schuldig. Maar tegen alle ouders van de wereld wil ik zeggen: ‘het is nooit iemands schuld. Het kan iedereen overkomen!’ Want een ongeval met hete vloeistoffen gebeurt super snel. Kinderen zijn onberekenbaar. Je knippert met je ogen of er valt weer iets om. Ik ervaar het nu zelf ook bij mijn dochtertje. Ik kan haar niet 24 uur per dag in de gaten houden. Haar kwetsbaarheid maakt mij dus ook extra kwetsbaar. Zo kon ik het bij de opvang niet nalaten om mezelf ervan te verzekeren dat ze echt weten hoe snel een ongeval met hete vloeistoffen kan gebeuren. Of beland ik in een discussie als mensen me, al theedrinkend, vragen of ze mijn dochtertje mogen vasthouden. ‘Niet mijn kind!’ denk ik dan. Het verweer ‘Ja, maar ik heb zelf ook al mijn kinderen zonder kleerscheuren grootgebracht, dus ik weet echt wel wat ik doe.’ slaat nergens op. Dan onderschat je de snelheid van zo’n ongeluk. En kwets je bovendien alle ouders waarvan het kind door een ongeluk brandwonden heeft opgelopen. Want ook zij wisten wat ze deden, maar een kind kan je nou eenmaal niet altijd beschermen.”

Missie: overal thermoskannen

Als-kindje-in-het-ziekenhuis-286x300“Dankzij een cursus van de Brandwonden Stichting, verstop ik mijn littekens niet meer. Een verademing! Want ongemerkt had ik mezelf allerlei maniertjes aangeleerd om die brandwonden te verbergen. Dat begon al vroeg. Douchen na gymles? Ikke niet. Ik had m’n moeder wijsgemaakt dat het water pijn deed aan m’n littekens, dus schreef zij een briefje voor mij. En toen ik vanwege mijn littekens werd gepest, besloot ik dat de beste tactiek was om ze te verstoppen. Dan lieten ze me wel met rust. Tegenwoordig vreten mijn brandwonden alleen nog energie op feestjes met kinderen. Als ik ze zie rondrennen bij tafeltjes met hete thee en koffie, kan ik geen gesprek meer volgen. Aan mijn littekens hoef ik niet zo nodig nog wat te doen. Liever besteed ik mijn aandacht aan het delen van mijn verhaal op scholen en crèches. Mijn missie is om thermoskannen daar de standaard te laten worden. En samen met de Brandwonden Stichting gaat me dat vast lukken!”

print