Na een indrukwekkende carrière nam Esther Middelkoop eind oktober afscheid van de brandwondenzorg. Niet volledig, want gelukkig blijft Esther, die als pionier veel heeft betekend, betrokken bij de wetenschap en de zorg voor brandwonden. Tijdens haar afscheidssymposium blikte ze samen met collega’s, vrienden en familie terug op haar imposante loopbaan, maar keek ze ook vooruit. “Ik ben ervan overtuigd dat wij in staat zijn om mensen zonder littekens te laten genezen. Het ongeluk kan dan iets van het verleden worden en niet iets met levenslange gevolgen.”
In de jaren ’90 zette Esther haar eerste stappen in de wereld van brandwondenonderzoek. Toen ze haar onderzoeksproject bij het AMC Amsterdam afrondde, kwam ze een vacature tegen bij de afdeling dermatologie. “Ik werd aangenomen op een studie naar huidvervangende materialen. Via die route leerde ik grote namen in de brandwondenzorg kennen, waaronder chirurg Robert Kreis, anaesthesioloog Dave Mackie en brandwondenarts Jos Vloemans. Wat wij in het laboratorium hadden geleerd, wilden we naar de praktijk brengen. Zo kwamen we in Beverwijk terecht. Eenmaal daar, ben ik niet meer weggegaan.”
Van het lab naar de praktijk
Esther kijkt met trots terug op wat ze heeft bereikt. “In de jaren ’90 zagen we al dat gekweekte huid een veel betere genezing opleverde. Inmiddels kunnen we het in de kliniek toepassen. Het is heel bijzonder om te zien dat je werk in het lab in de praktijk wordt toegepast, maar ook dat het hele onderzoeksveld grote stappen heeft gemaakt. We zijn gegroeid van een onderzoeker naar tientallen wetenschappers die bezig zijn met onderzoek naar brandwonden. Ik heb met internationale collega’s mogen samenwerken, maar ook veel jonge mensen mogen begeleiden in hun eerste stappen op het gebied van wetenschappelijk onderzoek. Dat zijn mooie ervaringen om op terug te kijken.”
Ondanks dat Esther samen met haar collega’s grote stappen heeft gezet, zijn er volgens haar nog genoeg uitdagingen voor de toekomst. ”Qua kweekhuid zijn er nog veel ontwikkelingen mogelijk. Denk aan de vertaling van het laboratorium naar de operatiekamer. Hiervoor moeten veel verschillende disciplines op het juiste moment samenkomen. Wereldwijd is er ook de grote uitdaging voor de gezondheidszorg: de bacteriën en de resistentie tegen antibiotica. Dit is ook voor de zorg voor brandwonden erg belangrijk. Er moeten en kunnen hier nog grote stappen in worden gezet, maar hiervoor is samenwerking tussen verschillende vakgebieden van levensbelang.”
Dankbaar
Als Esther haar carrière opnieuw zou mogen uitstippelen, is er weinig dat ze zou veranderen. “Over het geheel genomen ben ik heel dankbaar voor hoe mijn carrière is gelopen. Hoewel ik nu officieel stop met werken, hoop ik in de brede zin nog wel een bijdrage te kunnen leveren aan de toepassing van huidsubstituten (kunsthuid) en gekweekte huid. Niet alleen voor mensen met brandwonden, maar ook voor andere patiënten.”
Na al die jaren heeft Esther wel nog een boodschap voor haar inmiddels oud-collega’s en jonge wetenschappers. “Blijf zoeken naar de verbinding met andere disciplines. Daar valt veel van de leren. Dat is ook nodig, want ik ben ervan overtuigd dat wij samen in staat zijn mensen zonder littekens te laten genezen. Het ongeluk en de brandwonden van een patiënt behoren dan tot het verleden. Ze hoeven dan geen levenslange gevolgen meer te hebben.”
